सत्संगतिः कथय कि न करोति पुंसाम

अस्मिन संसारे संसर्ग विना न कोडिप स्थातुं शक्नोति। मनुस्यतु संसर्ग बिना कदाचिदपि स्थातुं नार्हति। यतोहि मनुष्यः एकः सामाजिक प्राणी वर्तते समाजे एवं उत्पद्यते, वर्धत, मियते वा मानव जीवने समाजस्य महान प्रभावो लक्ष्यते। बाल्यकालादेव स अन्येषा गुणान गृहह्णाति यस्य यादृशी संगतिः तादृशी एवं प्रकृतिः संजायते। यदि तस्य सहचराः साना तदा सोऽपि सानो भविष्यति। यदि चे ते दुष्ट स्वभाव शालिनः तदा सोऽपि भविष्यति। यदि ये से दुष्ट स्वभाव शालिन तदा सोऽपि दुष्ट एव। दोषगुणाः संसर्गजा एवं भवन्ति। सज्जनाना संगत्या मानवः स्वयमेव सुशील, दयालु मधुर शिष्टश्च भवति तथा तस्त अवगुण्यः दोषाश्च नश्यन्ति सत्संगत्या पापी आरि पुण्यवान्, दुष्टोऽपि सज्जनः। मूर्खोऽपि विद्वान भवति।

“सतां सदभिः सङ् कथमपि हिपुण्येन भवति ।

अस्माभिः सुखस्य शान्तेश्च प्राप्तये यशोज्ञानविवृद्धये सत्संगतिः करणीया वर्तते

यथा सत्संगतिः कथ्य किं न करोति पुंसाम् ।

सत्संगत्या अस्माक आत्मशक्तिः विद्या कीतिः बलं च वर्धन्ते। पूर्व किल महर्षि बाल्मीकि दस्युराज आसीत् इत्थं श्रूयते। सः वाल्मीकिः सतां संसर्गेणैव महर्षि महान तपस्वी च बभूव । किमधिक सत्संगतिः सर्वान मनोरथान परिपूरयति ।